Hallo, en Pesto!

Hallo.


Dat is misschien een wat al te simpele binnenkomer, na ruim anderhalf jaar afwezigheid. Zal ik uitleggen waarom de posts ophielden, na mijn mini wandelvakantie in Drenthe? Ik weet het zelf niet meer. "Er is veel gebeurd" zou een mooi en passend cliche zijn, ware het niet dat er eigenlijk (voor een observerende buitenstaander die naar mijn leven kijkt) helemaal niet zoveel gebeurd is. Dezelfde baan, dezelfde mannen, dezelfde kat, (grotendeels) dezelfde vrienden, hetzelfde huis.

Onlangs was ik jarig en dat is (behalve een kans om al mjn vrienden bij elkaar in 1 ruimte te hebben en voor ze te koken, zo ongeveer mijn ultieme geluksgevoel) altijd een moment waarop ik stilsta bij waar ik ben. Nu had ik daar dit jaar meer tijd voor dan me misschien lief was, aangezien ik de twee weken voorafgaand aan mijn verjaardag 200 kilometer langs rotsige Spaanse kusten aan het lopen was - in m'n eentje. Ik zal jullie de meeste van mijn overpeinzingen besparen, maar één van de belangrijkste conclusies was: ik ben mijn stem kwijt.

Mijn dagelijks werk bestaat, grotendeels, uit het verwoorden van wat andere mensen willen zeggen. Het is iets waar ik goed in ben en wat ik leuk vind om te doen. Maar wat ik mis, en steeds meer ben gaan missen de afgelopen jaren, is het verwoorden van de dingen die ik zelf wil zeggen. Rabarberdromen, (en voorheen deze plek) was waar ik dat deed: schrijven waar ik zin in had, niet voor geld, niet voor waardering of lof, al was het leuk als die mijn kant op kwamen.

Ik was moe van de culinaire wereld. Ik mis de culinaire wereld. Ik weet niet of er, anno 2017, nog plaats is voor een eetblog. Ik weet niet eens of dit weer een eetblog wordt! Of toch een reisblog, mijmerblog? Zit hier iemand op te wachten? Ik ben bijna twee uur bezig geweest om weer te kunnen inloggen op Blogger, ik overweeg mijn domeinnaam naar Blogger te migreren, zal ik toch maar weer op Facebook gaan, oh en Twitter!, hoe zullen mijn oude lezers (die me missen, zo hoor ik met regelmaat) me weer kunnen vinden? Nee, we nemen 1 stap tegelijk, en de eerste stap is een recept en een gedachte over eet-inspiratie en kijk, dit ben ik, in het zadel springend!

**********************************************************************


'In de beperking toont zich de ware meester, 
en alleen de wet kan ons vrijheid geven' - Goethe

In maart was ik een maand lang veganist. Over het hoe en waarom zal ik nog wel eens een blogpost schrijven, maar nu wil ik het hebben over het effect: ik vond mijn kookplezier terug. En hoewel ik niet had gedacht dat ik kaas zo ontzettend zou missen (meer dan vlees, boter, slagroom of eieren) was het een maand waarin ik, bijna dagelijks, fantastisch gekookt en gegeten heb. Aan mijn eigen eettafel, dat wel - want als veganist lekker uit eten gaan is zo goed als onmogelijk. Er waren een paar missers (lookin' at you vegan bacon & vegan cheese!), er waren een paar saaie maaltijden, maar wat het omgaan met de restricties van een plantaardig dieet me vooral opleverde was iets wat ik een beetje was kwijtgeraakt: enthousiast worden over nieuwe ingredienten, en het creatief combineren van smaken en texturen. Als je niet kunt vertrouwen op een berg geraspte kaas, klonten boter of knapperige umami spekblokjes om je eten sjeu en pit te geven, hoe creeer je dan gerechten die lekker, voedzaam, vullend en bevredigend zijn?

Ik kookte veel Indiaas en Thais (pas op, geen vissaus...), veel bruine rijst, bonen, linzen en tempeh, bergen groene bladgroente, bakken vol hummus ( met deze van 101 cookbooks als favoriet), en gebruikte nog nooit zoveel gerookte paprika, komijn, chilivlokken, kurkuma en koriander. Maar op een dag, toen de plantaardige maand bijna voorbij was, had ik zin in iets gewoons , iets westers, iets wat niet pittig of exotisch of supergezond was. En toen maakte ik deze geweldige plantaardige pesto.

Kaas is onvervangbaar, ik herhaal, kaas is onvervangbaar. Maar in deze pesto mis je de kaas niet, echt niet, ik beloof het. Het veganistische wonder-ingredient edelgist geeft samen met zoute, funky misopasta een perfect kazige smaak aan deze pesto. En zo simpel is dit recept dan ook: neem je favoriete pesto-recept en doe er in plaats van kaas, edelgist en miso bij.

Plantaardige pesto
de blaadjes van 1 uitbundige basilicumplant
1 teen knoflook, gehakt (ik ben geen grote rauwe knoflook-fan, ben jij dat wel neem dan 2 tenen)
50 gram pijnboompitten
snuf zeezout
olijfolie
citroensap
zwarte peper
2 eetlepels edelgist
1 theelepel misopasta, donker of licht maakt niet uit

Doe de basilicum, knoflook en pijnboompitten in een blender of keukenmachine. Giet er een beetje olie bij en blend tot een gladde saus. Voeg meer olie toe om een dunnere saus te krijgen (voor pasta bijvoorbeeld, als je de pesto als smeersel wil gebruiken kan hij wat dikker blijven).

Schep de pesto in een kom en doe er een klein beetje citroensap bij, zout, peper, de edelgist en miso. Meng goed. Nu proeven: smaakt het zoals je wil? Je kan meer olie en/of smaakmakers toevoegen tot de pesto naar je smaak is.

Gebruik je hem als pastasaus, dan kun je hem voor je hem met de pasta vermengt wat verdunnen met pasta kookwater.

Op de foto: met casarecci, 1van mijn favoriete pastavormen, en langzaam geroosterde kerstomaatjes.

Weerbericht

“You are the sky. Everything else – it’s just the weather.”
― Pema Chödrön

Spring

In de categorie "spring en zie maar waar je terecht komt" ging ik dit weekend kamperen.

Nou klinkt dat helemaal niet zo bijzonder. Bosjes mensen gaan er elk jaar kamperen (hoewel de meeste van zelfs de aller-bikkeligste kampeerders dit weekend waarschijnlijk lekker thuis zaten, want het was koud, nat en guur). Maar voor mij was het heel bijzonder. Kamperen en ik staan niet op erg goede voet. Mijn laatste kampeerpartij was zeker al 20 jaar geleden, en ik herinner me daarvan vooral mijn zere botten van het slapen op een flinterdun matje, spierpijn van het gehurkt de tent in en uit kruipen, lauw bier, zeer middelmatige maaltijden gefabriceerd op 1 sputterend gasbrandertje (pasta met gesmolten paturain en blokjes ham, ik proef het nog), natte voeten als je naar 'snachts naar de wc moest, natte handdoeken die nooit meer droog werden.

Het is dus een wonder, en zeker een verdienste van de Ervaren Kampeerder die me wist over te halen een keer mee te gaan, dat ik het op mijn 44e nog eens aandurfde.



Ik moest ook nu gehurkt de tent inschuiven, en natte voeten kreeg ik ook. Maar ik sliep op een heuse matras met een heus hoofdkussen, en savonds kookte ik (met mijn jas aan) in de campingkeuken asperges met Tilburgse ham en dronken we dankzij het gemeenschappelijke koelkastje, ijskoude rosé. Er was een kampvuur waar smoezelige moe-gespeelde kindjes hun marshmellows met ons deelden. 'sNachts lag ik wakker toen de regen met bakken uit de lucht kwam, me telkens afvragend waneer de eerste druppel op mijn hoofd zou vallen? Maar dat gebeurde niet, want kennelijk zijn ook de tenten veranderd in die 20 jaar.



Ontbijten met uitzicht op grazende koeien, genietend van een paar streepjes zon, bijzonder tevreden over mezelf. Die onverschrokkenheid waar ik het eerder over had gaat natuurlijk niet (alleen maar) over grote emoties en gewaagde levensbeslissingen. Soms gaat dat ook over een klein stapje buiten je normale comfortzone, een kleine omweg buiten de bekende en gebaande paden. Merken dat je plezier kunt hebben in dingen waarvan je altijd zei: "Nee, dat is niks voor mij!"

Ervaren Kampeerder was ook trots op me, en dat was een mooie bijkomstigheid. Hopelijk neemt hij me nog eens mee, maar dan wel bij iets meer dan 11 graden Celcius, alstublieft.



Toen ik thuis kwam, na bijna 3 dagen dezelfde kleren aangehad te hebben, trok ik mijn spijkerbroek en wandelschoenen uit en ging in een kort rokje en op hoge hakken naar het cafe.

Wie springt, heeft een gevarieerd leven.

Volwassen

18 jaar geleden zeiden we 'Ja'.

Ok, technisch gezien was dat alweer een paar dagen geleden. Destijds smeerden we onze huwelijksdag ook over 2 dagen uit, dus kan ik er best even na dato hier nog aandacht aan besteden.

Wie 18 is mag in Nederland stemmen maar in Amerika geen bier bestellen (maar wel een pistool bij zich dragen). Je mag je rijbewijs halen en in een oorlog vechten, om nog maar wat leuke dingen te noemen.

Een volwassen huwelijk, dus, zou je zeggen.

We zeggen nog dagelijks ja, al hadden we 18 jaar geleden in onze raarste dromen niet bij elkaar kunnen fantaseren hoe ons leven er nu uitziet. En elke dag geven we elkaar het mooiste en grootste cadeau: vrijheid.



Lieve ManTegenWieIk18JaarGeleden'Ja'zei:

Ik wil nog graag minstens 18 jaar met jou over de wereld reizen/kopjes thee drinken/op de bank zitten (soms)/eten&drinken&lekker voor je koken/ het oneens zijn over welke films we leuk vinden/horen dat je bril kwijt bent onee toch niet/horen dat je je bril kwijt bent maar nu echt/zakken chips eten (allebei precies de helft)/luisteren naar je verhalen gedachtes twijfels avonturen/thuiskomen en je vertellen over mijn gedachtes twijfels en avonturen/je onverwachts op mijn werk zien langskomen om me een kus te geven/in t cafe de week doornemen/horen dat je me gemist hebt als ik een paar dagen weg ben/weten dat we samen zijn ook als we niet samen zijn.

Dat allemaal en meer. Want als deze 18 jaar ons zo verrast hebben, wie weet wat er dan nog komt?

Een kleine liefdesbrief

Lief Speijkervet,

Gisteren had ik iets te vieren. Er waren hobbels overwonnen, keuzes gemaakt, grote emoties gevoeld, en na een paar dagen van onrust was er een voorzichtige (laten we niet al te hard op de zaken vooruitlopen) kalmte neergedaald. De vriendin met wie ik uit eten zou gaan liet het afweten, en zo zat ik, met mijn 'ik wil iets vieren'-gevoel, alleen in het café met de krant en een biertje, mijmerend over de volheid en rijkheid van mijn leven.
Zal ik dan een pizzaatje eten bij de buren? Altijd lekker, maar echt feestelijk is dat niet. En dus fietste ik naar jullie.

In verre landen en vreemde steden ga ik graag alleen uit eten. In mijn eigen stad beperkt mijn 'alleen in de horeca' ervaring zich meestal tot het stamcafé en de pizzeria. Waarom eigenlijk? Omdat er toch ergens nog een restje zit van het gevoel dat het raar is om alleen van iets te genieten, en dat dit logischer is om te doen als je op vakantie bent, dan op een doordeweekse avond in je eigen stad, als je net zo goed naar huis zou kunnen gaan om met een kaastosti voor de tv te gaan zitten?

Het was maanden geleden dat ik bij jullie geweest was, maar ik werd begroet met "Leuk dat je er weer bent," ik kreeg een fijne tafel met uitzicht, een glaasje prosecco van het huis, en eten dat (zoals ik dat van jullie gewend ben) tegelijkertijd aards en glamoreus, spannend en troostrijk is.

Mijn salade met eendenborst, eendenmaagjes, grapefruit en dadels was 1 van de lekkerste dingen die ik in maanden at. Het was ook 1 van de dapperste gerechtjes die ik het afgelopen jaar in een restaurant gegeten heb. De rijke smaak van het vlees, de bittere grapefruit en zoete dadel werkten voor mij perfect samen, maar ik zou me best kunnen voorstellen dat het voor veel mensen een te heftige, uitgesproken smaakcombinatie was. Aan de tafel naast me hoorde ik een paar keer het woord 'apart' vallen (over andere dingen op het menu) en dat is toch vaak een beleefde manier om te zeggen dat iets niet helemaal je smaak is.

Mijn smaak was het wel. Ik at mijn salade, ik dronk een glas wijn en nog een glas wijn. De bediening was er als ik ze nodig had en lieten me met rust als ik aan het eten was, en na de salade kwam er nog een fantastsiche wildzwijn-braadworst met linzen en muntpesto, en kon ik me maar net beheersen om geen toetje met rabarber te bestellen.

In een behoorlijk complex leven waarin veel mensen een rol spelen, en er een hoop van mijn tijd besteed wordt aan het nadenken over relaties, aan het ontmoeten van mensen, aan het contact maken en verbindingen leggen en samenzijn met iedereen die belangrijk voor me is, kan zo'n avond in mijn eentje een oase zijn van broodnodige rust. Ik was even vergeten dat ik niet op reis hoef om zo'n date met mezelf te hebben, en dankzij jullie weet ik het weer.

Speijkervet! als julie beloven stoer en dapper lekkers op de kaart te blijven zetten (merg! bloedworst! eendenmaagjes! zure zult!), en er altjd voor te zorgen dat een solo-dineerder zich welkom en op zijn/haar gemak kan voelen, dan beloof ik dat ik snel terug zal komen. Alleen, of met iemand die me lief is.

Liefs,

een tevreden gast.