Wednesday, June 25, 2014

Centje

2013-09-28 13.06.32


Beter wordt het niet: ik zit, aan het eind van een lange werkdag, op een zonnig terras met een groot glas koude rosé voor mijn neus, met de verhalen van  Lydia Davis als entertainment, en zometeen ga ik thuis een pannetje chili con tempeh opwarmen.

Vanuit mijn ooghoek zie ik  hem aankomen, de frisse veertiger met de collectebus. Hij draait bij alle terrasgasten, zo te zien, hetzelfde verhaaltje af, en allemaal graaien ze in tassen en portemonnees naar kleingeld. Het is moeilijk om niet aan een goed doel te geven als je in de zon een drankje van een euro of 4 zit weg te werken.

Dan staat hij aan mijn tafel. Een collectebus met een geloofwaardig label, en aan de boord van zijn lichtblauwe overhemd bungelt een badge die me meteen overtuigt van zijn authentieke goededoelen-heid.

"Mevrouw!" zegt hij. "Kunt u misschien een miserabel centje missen voor..."
Ik onderbreek hem. "Sorry wat zeg je?"
"Een miserabel centje! U weet wel, een armzalig bedragje in deze tijden van crisis, voor het goede doel!"

"Een miserabel centje heb ik niet," zeg ik terwijl ik de muntjes die ik al klaar had liggen klaterend in de bus laat rollen."Wel gewoon wat kleingeld. Nee ik hoef niet te weten waar het precies naar toe gaat," want hij wil me een brochure laten zien, met zielige kinderen of juist blije kinderen misschien.

"Dank u wel!" zegt hij.
"Waarom zeg je 'miserabel'?" vraag ik.
"Ja, dat is me zo verteld, dat ik dat moet zeggen".
"Nou", zeg ik, "Het is maar een tip, maar ik zou dat woord niet meer gebruiken hoor. Het klinkt nogal deprimerend, en mensen geven vast meer als ze geen deprimerende woorden horen."

"O", zegt hij.

Aan het tafeltje naast me zegt hij: "Goeienavond, heeft u misschien een.. een... " en hij komt er niet uit, en dan zegt hij het toch, en hij vraagt weer om een miserabel centje. Mijn buren gooien geld in de bus, en ik heb er spijt van, dat ik een enthousiaste goededoelenjongen met mijn betweterige taalobsessies onzeker heb gemaakt. Terwijl zijn scenario prima werkte, en hij ook nog eens de orders van de goededoelenbazen aan het uitvoeren was.

Ik kan maar beter doorgaan met rosé drinken.

Monday, May 26, 2014

Hoera, 45! - Uitgelaten

Ok, het is niet gelukt om elke dag te posten, in Hoera, 45! maand. Maar vaker dan gemiddeld positieve posts, dat is me wel gelukt, en het was een interessante oefening om ondanks het feit dat er genoeg melancholieke of zelfs simpelweg treurige momenten waren, hier op het blog een 'glas-half-vol' benadering vol te houden. En ja, natuurlijk, is er elke dag iets moois, iets leuks, iets om dankbaar of blij over te zijn.

Ik ga proberen dat hoeragevoel een beetje vast te houden, al zullen de posts geen Hoera, 45! meer heten.

Als afsluiting een Klary met afgesneden handen en voeten, op het dakterras van mijn werk, op een zonnige vrijmibo die uitmondde in een voetbalwedstrijd. Collega's waar je graag het weekend mee inluidt: op het lijstje 'dingen om blij mee te zijn' staat dat item heel hoog genoteerd.

photo

foto: Marten Wassmann

Tuesday, May 20, 2014

Hoera, 45! - Gloed

'sAvonds zet de ondergaande zon de grassprietjes die groeien op mijn balkonrand in vuur en vlam.

IMG_5225-1

Het wordt een soort sprookjesbos, voor heeeeele kleine elfjes en kabouters.

IMG_5226-1

IMG_5227-1



Sunday, May 18, 2014

Hoera, 45! - Ring, ring

IMG_5193


Ik neem graag ringen mee, als vakantiesouvenir. Soms krijg ik ze cadeau, maar vaker koop ik ze voor mezelf. Dat begon vijf jaar geleden, toen ik een paar dagen alleen in Antwerpen verbleef. Het was, denk ik, de eerste keer dat ik echt langere tijd alleen op reis ging - alleen in een groot hotel, alleen uit eten, alleen in het cafe. Ik herinner me een glorieus diner in restaurant l'Epicerie du Cirque - destijds nog betaalbaar, nu verhuisd naar een nieuwere en hippere locatie en niet meer voor mijn budget - en een lange avond aan de bar van het jenevercafe de Vagant, mijn aandacht verdelend tussen Paul Auster en de erg leuke barman.

Aan het eind van de 4 dagen kocht ik in een klein sieradenwinkeltje een ring voor mezelf: als cadeau, als herinnering, als symbool voor de dagen waarin ik voor mezelf zo'n goed gezelschap was geweest. De steen is een rozenkwarts: de steen van de onvoorwaardelijke liefde.

Afgelopen herfst was ik met Dennis in Colorado Springs. We maakten een uitstapje naar Manitou Springs, een historisch stadje dat eruit ziet zoals stadjes in het Wilde Westen eruit horen te zien, met saloons en rare winkeltjes en mooie uithangborden. Dennis streek neer in een cafe op zoek naar het altijd zo gewenste, maar meestal vluchtige en onbetrouwbare wifi-signaal, en ik maakte een ommetje op zoek naar ansichtkaarten. Ik bleef lang weg. Ik kwam terug met ansichtkaarten, postzegels, en een ring.

Onlangs in Quedlinburg ging ik op speurtocht naar de sieradenwinkel waar ik drie jaar geleden een ring uitzocht. Ik vond de winkel, maar er werden nu truien en laarzen verkocht, al stond de oude naam nog op de gevel. Ja, dat gebeurt natuurlijk, en waarom zou alles blijven zoals het was, alleen om mij een plezier te doen? Dan maar geen ring, dit keer.

Een paar dagen later, in een ander smal straatje, liep ik tegen een sieradenwinkel aan. 'Dan deze maar proberen,' dacht ik. Maar eenmaal binnen herkende ik de eigenaar. De winkel was gewoon verhuisd.

IMG_5192

Ik begroette hem met een enthousiasme en breedsprakigheid die veel te maken hadden met het feit dat ik al dagen geen gewoon gesprek had gevoerd, en paste tientallen ringen. Tot ik een ring zag met een eigenaardige, haast doorzichtige steen doorschoten met bruine en goudkleurige 'takjes'. Takjes die, onmiskenbaar, de letter K vormden.

'Deze ring heeft de eerste letter van mijn naam!' riep ik tegen de eigenaar. Hij keek me een beetje meewarig aan en zei: 'Ja, dat is natuurlijk toeval he?' Warrige, niet-meer-jonge dame alleen, die overal wat achter zoekt, zal hij wel gedacht hebben.

Ik kocht die dag niets. Ik had alle tijd om er een nachtje over te slapen, en de kans dat er iemand voorbij zou komen die een ring met een letter K voor mijn neus zou wegkapen, leek me klein. En de volgende dag zei de eigenaar: 'Wie schön! U komt terug voor uw ring! De ring met de letter!'

Weer in Amsterdam, verbonden met internet, zocht ik op wat de de steen betekent. Rutilated Quartz: een steen die energie geeft, liefde aantrekt, relaties stabiliseert, angst vermindert, en helpt bij het nemen van grote beslissingen.

En deze is speciaal voor mij.

Friday, May 16, 2014

Hoera, 45! - Donderdagavondgeluk

In het Vondelpark, met goed gezelschap.

IMG-20140515-WA0004


Ik: "Mmm wat ruikt die satésaus lekker."
Maarten: "Ja, satésaus ruikt altijd lekker. En als je dan dichterbij komt blijkt er zo'n dik rimpelig vel op te zitten."

Maar het bier was koud en lekker, de bijpraatgesprekken goed, en de eensgezindheid over alles wat zich om ons heen op het terras voltrok, groot.
En het hondje zoals altijd allerliefst.

IMG-20140515-WA0005

Thursday, May 15, 2014

Hoera, 45! - Lente in de stad

Als ik de hele dag binnen zit, word ik chagrijnig.

Soms bedenk ik dat pas te laat, en dan is het een chagrijn wat niet makkelijk meer is recht te trekken. Maar meestal zorg ik wel dat dat niet gebeurt, en ik heb het geluk ergens te werken waar je met 5 stappen midden in de natuur zit (maar toch midden in de stad, vlakbij een geweldige slijter, het leukste vintage winkeltje, een fijne supermarkt, een best aardig café met een mooi terras, en een hele leuke bierbrouwerij).

2014-05-15 13.39.12

Een ideale middagpauze: langs de paardenwei, waar de grote zwarte paarden met voorzichtige zachte dikke lippen wat gras uit mijn hand eten. Langs het jaagpad, waar het fluitekruid bloeit, en de lisdodde, hondsdraf, boterbloemen en paardenbloemen, waar de laatste rafelige tulpen naar de grond buigen.

2014-05-15 13.20.01

Een grote wijngaardslak is bezig het pad over te steken. Zijn lijf lichtbruin, zijn huis pastelroze met parelmoeren strepen. Hij gaat langzaam. Ik blijf even staan en kijk. Vindt hij dat ik heel snel ga? Of ga ik zo snel dat mijn bewegingen voor hem onzichtbaar zijn?

Er komt een vrouw op een fiets aan, haar kindje voorop. "Pas op, slak!" roep ik. "Wat?" zegt ze, terwijl haar fietsband rakelings langs het slakkenhuis scheert. "Je reed bijna over een slak heen," zeg ik. "Oh, bah," zegt ze en fietst verder.

2014-05-15 13.32.14

In het water van de Schinkel zit een dikke meerkoet op een nest van plastic zakjes en rommel. Een grote kraai houdt haar in de gaten. Een eendenfamilie zwemt langs: 4 jonge eendjes, donker met lichte vlekjes, en 1 eendje dat egaal geel gekleurd is. Boterbloemgeel, eidooiergeel. De kleur van een plastic badeendje.

De kraai wordt door een luid kwakende mannetjeseend weggejaagd. De jonge eendjes piepen. Ze zwemmen verder het water op, en ik denk dat ik maar eens terug moet naar mijn computer.

Ik kom weer langs de slak. Hij is een aardig eindje opgeschoten in de tijd dat ik met mijn gezicht naar het water stond. Hij is nog lang niet waar hij moet zijn. Maar moet hij eigenlijk wel ergens heen?

Tuesday, May 13, 2014

Hoera, 45! - Maandagavondgeluk

Bier en jenever in goed gezelschap aan het eind van een lange werkdag. "Van een borrel knap je altijd op."

IMG_5195


De avondzon laat de gevels schitteren.

IMG_5197


We gingen middelmatige pizza eten en goedkope wijn drinken. Toen de pizza op was hadden we nog steeds trek, en bestelden dus maar een kaasplankje. Gek genoeg zag dat er uit als een gehalveerde pizza.

Het was een mooie avond.

IMG_5200