Monday, May 26, 2014

Hoera, 45! - Uitgelaten

Ok, het is niet gelukt om elke dag te posten, in Hoera, 45! maand. Maar vaker dan gemiddeld positieve posts, dat is me wel gelukt, en het was een interessante oefening om ondanks het feit dat er genoeg melancholieke of zelfs simpelweg treurige momenten waren, hier op het blog een 'glas-half-vol' benadering vol te houden. En ja, natuurlijk, is er elke dag iets moois, iets leuks, iets om dankbaar of blij over te zijn.

Ik ga proberen dat hoeragevoel een beetje vast te houden, al zullen de posts geen Hoera, 45! meer heten.

Als afsluiting een Klary met afgesneden handen en voeten, op het dakterras van mijn werk, op een zonnige vrijmibo die uitmondde in een voetbalwedstrijd. Collega's waar je graag het weekend mee inluidt: op het lijstje 'dingen om blij mee te zijn' staat dat item heel hoog genoteerd.

photo

foto: Marten Wassmann

Tuesday, May 20, 2014

Hoera, 45! - Gloed

'sAvonds zet de ondergaande zon de grassprietjes die groeien op mijn balkonrand in vuur en vlam.

IMG_5225-1

Het wordt een soort sprookjesbos, voor heeeeele kleine elfjes en kabouters.

IMG_5226-1

IMG_5227-1



Sunday, May 18, 2014

Hoera, 45! - Ring, ring

IMG_5193


Ik neem graag ringen mee, als vakantiesouvenir. Soms krijg ik ze cadeau, maar vaker koop ik ze voor mezelf. Dat begon vijf jaar geleden, toen ik een paar dagen alleen in Antwerpen verbleef. Het was, denk ik, de eerste keer dat ik echt langere tijd alleen op reis ging - alleen in een groot hotel, alleen uit eten, alleen in het cafe. Ik herinner me een glorieus diner in restaurant l'Epicerie du Cirque - destijds nog betaalbaar, nu verhuisd naar een nieuwere en hippere locatie en niet meer voor mijn budget - en een lange avond aan de bar van het jenevercafe de Vagant, mijn aandacht verdelend tussen Paul Auster en de erg leuke barman.

Aan het eind van de 4 dagen kocht ik in een klein sieradenwinkeltje een ring voor mezelf: als cadeau, als herinnering, als symbool voor de dagen waarin ik voor mezelf zo'n goed gezelschap was geweest. De steen is een rozenkwarts: de steen van de onvoorwaardelijke liefde.

Afgelopen herfst was ik met Dennis in Colorado Springs. We maakten een uitstapje naar Manitou Springs, een historisch stadje dat eruit ziet zoals stadjes in het Wilde Westen eruit horen te zien, met saloons en rare winkeltjes en mooie uithangborden. Dennis streek neer in een cafe op zoek naar het altijd zo gewenste, maar meestal vluchtige en onbetrouwbare wifi-signaal, en ik maakte een ommetje op zoek naar ansichtkaarten. Ik bleef lang weg. Ik kwam terug met ansichtkaarten, postzegels, en een ring.

Onlangs in Quedlinburg ging ik op speurtocht naar de sieradenwinkel waar ik drie jaar geleden een ring uitzocht. Ik vond de winkel, maar er werden nu truien en laarzen verkocht, al stond de oude naam nog op de gevel. Ja, dat gebeurt natuurlijk, en waarom zou alles blijven zoals het was, alleen om mij een plezier te doen? Dan maar geen ring, dit keer.

Een paar dagen later, in een ander smal straatje, liep ik tegen een sieradenwinkel aan. 'Dan deze maar proberen,' dacht ik. Maar eenmaal binnen herkende ik de eigenaar. De winkel was gewoon verhuisd.

IMG_5192

Ik begroette hem met een enthousiasme en breedsprakigheid die veel te maken hadden met het feit dat ik al dagen geen gewoon gesprek had gevoerd, en paste tientallen ringen. Tot ik een ring zag met een eigenaardige, haast doorzichtige steen doorschoten met bruine en goudkleurige 'takjes'. Takjes die, onmiskenbaar, de letter K vormden.

'Deze ring heeft de eerste letter van mijn naam!' riep ik tegen de eigenaar. Hij keek me een beetje meewarig aan en zei: 'Ja, dat is natuurlijk toeval he?' Warrige, niet-meer-jonge dame alleen, die overal wat achter zoekt, zal hij wel gedacht hebben.

Ik kocht die dag niets. Ik had alle tijd om er een nachtje over te slapen, en de kans dat er iemand voorbij zou komen die een ring met een letter K voor mijn neus zou wegkapen, leek me klein. En de volgende dag zei de eigenaar: 'Wie schön! U komt terug voor uw ring! De ring met de letter!'

Weer in Amsterdam, verbonden met internet, zocht ik op wat de de steen betekent. Rutilated Quartz: een steen die energie geeft, liefde aantrekt, relaties stabiliseert, angst vermindert, en helpt bij het nemen van grote beslissingen.

En deze is speciaal voor mij.

Friday, May 16, 2014

Hoera, 45! - Donderdagavondgeluk

In het Vondelpark, met goed gezelschap.

IMG-20140515-WA0004


Ik: "Mmm wat ruikt die satésaus lekker."
Maarten: "Ja, satésaus ruikt altijd lekker. En als je dan dichterbij komt blijkt er zo'n dik rimpelig vel op te zitten."

Maar het bier was koud en lekker, de bijpraatgesprekken goed, en de eensgezindheid over alles wat zich om ons heen op het terras voltrok, groot.
En het hondje zoals altijd allerliefst.

IMG-20140515-WA0005

Thursday, May 15, 2014

Hoera, 45! - Lente in de stad

Als ik de hele dag binnen zit, word ik chagrijnig.

Soms bedenk ik dat pas te laat, en dan is het een chagrijn wat niet makkelijk meer is recht te trekken. Maar meestal zorg ik wel dat dat niet gebeurt, en ik heb het geluk ergens te werken waar je met 5 stappen midden in de natuur zit (maar toch midden in de stad, vlakbij een geweldige slijter, het leukste vintage winkeltje, een fijne supermarkt, een best aardig café met een mooi terras, en een hele leuke bierbrouwerij).

2014-05-15 13.39.12

Een ideale middagpauze: langs de paardenwei, waar de grote zwarte paarden met voorzichtige zachte dikke lippen wat gras uit mijn hand eten. Langs het jaagpad, waar het fluitekruid bloeit, en de lisdodde, hondsdraf, boterbloemen en paardenbloemen, waar de laatste rafelige tulpen naar de grond buigen.

2014-05-15 13.20.01

Een grote wijngaardslak is bezig het pad over te steken. Zijn lijf lichtbruin, zijn huis pastelroze met parelmoeren strepen. Hij gaat langzaam. Ik blijf even staan en kijk. Vindt hij dat ik heel snel ga? Of ga ik zo snel dat mijn bewegingen voor hem onzichtbaar zijn?

Er komt een vrouw op een fiets aan, haar kindje voorop. "Pas op, slak!" roep ik. "Wat?" zegt ze, terwijl haar fietsband rakelings langs het slakkenhuis scheert. "Je reed bijna over een slak heen," zeg ik. "Oh, bah," zegt ze en fietst verder.

2014-05-15 13.32.14

In het water van de Schinkel zit een dikke meerkoet op een nest van plastic zakjes en rommel. Een grote kraai houdt haar in de gaten. Een eendenfamilie zwemt langs: 4 jonge eendjes, donker met lichte vlekjes, en 1 eendje dat egaal geel gekleurd is. Boterbloemgeel, eidooiergeel. De kleur van een plastic badeendje.

De kraai wordt door een luid kwakende mannetjeseend weggejaagd. De jonge eendjes piepen. Ze zwemmen verder het water op, en ik denk dat ik maar eens terug moet naar mijn computer.

Ik kom weer langs de slak. Hij is een aardig eindje opgeschoten in de tijd dat ik met mijn gezicht naar het water stond. Hij is nog lang niet waar hij moet zijn. Maar moet hij eigenlijk wel ergens heen?

Tuesday, May 13, 2014

Hoera, 45! - Maandagavondgeluk

Bier en jenever in goed gezelschap aan het eind van een lange werkdag. "Van een borrel knap je altijd op."

IMG_5195


De avondzon laat de gevels schitteren.

IMG_5197


We gingen middelmatige pizza eten en goedkope wijn drinken. Toen de pizza op was hadden we nog steeds trek, en bestelden dus maar een kaasplankje. Gek genoeg zag dat er uit als een gehalveerde pizza.

Het was een mooie avond.

IMG_5200




Monday, May 12, 2014

Hoera, 45! - Negentien

Darin besteht die Liebe: Dass sich zwei Einsame beschützen und berühren und miteinander reden.
Rainer Maria Rilke





Het was een hele gewone zondag.

Er moest kattenkots opgeruimd worden, en een doucheputje vroeg om ontstopping. Daarna kwam nog  de al te geurige verrassing van een volle parfumfles die op de stenen badkamervloer in duizend stukjes viel.

Maar toen was er ontbijt, met zachtgekookte eieren, en daarna was er een luie ochtend met koffie en de krant. Een fietstocht door de regen, een middag in de sauna inclusief middagdutje. En tenslotte een heerlijk diner in 1 van de meest bijzondere Amsterdamse restaurantjes - 'van een andere planeet', zei Dennis, en dat klopt wel zo'n beetje.

Het was ook de 19e verjaardag van deze dag:

IMG_5186

Wist ik waar ik 'ja' tegen zei, in 1995? Het meisje van toen, ik ken haar niet meer zo goed. Maar ik weet wel heel zeker dat ik me destijds geen enkele voorstelling maakte van hoe een relatie er uit zou kunnen zien, na 19 jaar samen zijn.

Als iemand me toen verteld had welke vorm dat samenzijn in de loop der jaren zou krijgen, dan had de 26 jarige mij heel hard gelachen. Of was geschrokken, en zou gezegd hebben, 'nog in geen miljoen jaar!'

Het is een vorm die niet iedereen snapt, en die soms vragen oproept, en oordelen, en discussie. Maar wat er ook gebeurt en wat de wereld daar ook van vindt - wij zijn nog steeds twee mensen die elkaar beschermen, aanraken, en met elkaar praten.

Ik zou me geen mooiere vorm kunnen bedenken. En dat hoeft ook niet, want dit mooie leven is mijn leven.

Saturday, May 10, 2014

Hoera, 45! - Polentataart

IMG_5183


Vorige week maakte ik 2 versies van deze geweldige polentataart: het origineel met artisjokken en rozemarijn en geitenkaas, en een variant met gestoofde prei, tomaatjes, salie en Gruyere.

Twee grote ovenschalen gingen schoon leeg.


IMG_5181


Het is meer een ovenschotel dan een 'taart' - nette punten ervan snijden lukt niet erg, hoewel ik denk dat dat makkelijker is als je hem wat meer af laat koelen.

Door de combinatie romige polenta, frisse joghurt-custard en de zurige geitenkaas is het een heel bijzonder gerecht. Vandaag maakte ik een versie met groene asperges en dille. De helft van de hoeveelheden in het oorspronkelijke recept, en we maakten het taartje met z'n 2en gemakkelijk soldaat.

(Foto's maken tijdens het kookproces was ook fijn. Een mooie flashback naar de culinair-journalistdagen. Wat een leuk werk was dat toch).


IMG_5184



Thursday, May 8, 2014

Hoera, 45! - Leef de vragen


IMG_1449

Toen ik laatst in Duitsland was herlas ik het, voor de 3e keer denk ik. Nu is het eigenlijk geen boek(je) om vaak van kaft tot kaft uit te lezen: veel meer is het een verzameling teksten om steeds weer naar terug te keren, soms naar de ene, dan naar de andere brief, en dan blijkt dat op verschillende momenten in je leven verschillende zinnen ineens echt tot je spreken.
De hele bundel staat boordevol citeer-waardige teksten en de meest wijze levens- en liefdes- en schrijflessen. Maar het was dit citaat wat de afgelopen weken me steeds weer in gedachten kwam. Misschien omdat het onderwerp 'geduld' zo helemaal bovenaan m'n bewustzijn leeft op het moment - de laatste week heb ik op vier verschillende momenten tegen vier verschillende mensen gezegd dat mijn slechtste eigenschap, de slechte eigenschap die de moeder is van al mijn andere minder mooie en leuke en goede kanten, is: mijn ongeduld.

Rilke dus,Brieven aan een jonge dichter.

"...I would like to beg you dear Sir, as well as I can, to have patience with everything unresolved in your heart and to try to love the questions themselves as if they were locked rooms or books written in a very foreign language. Don't search for the answers, which could not be given to you now, because you would not be able to live them. And the point is to live everything. Live the questions now. Perhaps then, someday far in the future, you will gradually, without even noticing it, live your way into the answer."

En in het Duits, voor wie dat aan kan, vooral vanwege het prachtige woord allmählich:

«(…) und ich möchte Sie, so gut ich es kann bitten, Geduld zu haben gegen alles Ungelöste in Ihrem Herzen und zu versuchen, die Fragen selbst lieb zu haben, wie verschlossene Stuben und wie Bücher, die in einer fremden Sprache geschrieben sind. Forschen Sie jetzt nicht nach den Antworten, die Ihnen nicht gegeben werden können, weil Sie sie jetzt nicht leben könnten. Und es handelt sich darum, alles zu leben. Leben Sie jetzt die Fragen. Vielleicht leben Sie dann allmählich, ohne es zu merken, eines fernen Tages in die Antworten hinein.»

Tuesday, May 6, 2014

Hoera, 45! - De andere kant

IMG_3112"He, hoe gaat het eigenlijk met je nieuwe schrijfproject?" vroeg iemand.

"Oh, slecht", zei ik. "Het schiet maar niet op. Ik heb al dagen niks gedaan. Nee, het gaat niet goed."

En toen keek ik even uit het raam naar de meeuwen die voorbij vlogen, en toen zei ik: "Weet je, ik kan ook zeggen, dat het heel goed gaat! Ik heb vorige week 2 stukjes geschreven. Terwijl ik het verder heel druk had. En het zijn stukjes waar ik erg tevreden over ben. Dus, ja, het gaat langzaam, maar goed."

Een paar dagen later moest ik iets ingewikkelds doen en was daarover aan het sms-en met een vriendin. "Heb je nog wijze raad", vroeg ik.

"Het is zo ingewikkeld als je zelf wilt", verscheen er op het schermpje van mijn telefoon.

Weer later had ik een ontmoeting met een dierbare vriend die al jarenlang mijn grote inspiratie is als het gaat om anders durven denken. Zijn motto: kijk niet naar wat er fout gaat, maar naar wat er goed gaat. En als je het al over problemen moet hebben - de enige handige benadering (die je vooruit kan helpen) is: kijk, leuk, een probleem!

Deze losse flodders als inspiratie voor iedereen die dit leest om de dingen eens van een ongewone kant te bekijken. De zijkant, de achterkant, de onverwachte kant. Het is niet altijd makkelijk, het is het ongebaande pad, maar je kan mooie dingen ontdekken. Dat je iets wat je al 20 jaar doet, best een keertje niet kan doen, bijvoorbeeld. Of dat je iets wat je al heel lang wil, maar niet durft, omdat je denkt dat je er te oud/te jong/te slim/ te dom - of wat dan ook voor bent, misschien gewoon een keer kan proberen.

Dat als andere mensen zeggen dat iets niet kan, dat juist een reden is om bij jezelf na te gaan of je het wil, en waarom zou het dan niet kunnen? (Nog vorige week las ik de mening van een vooraanstaand modejournaliste: vrouwen ouder dan 35, kunnen geen rokjes boven de knie meer aan. Hm. Ik voer bijgaande foto's maar even aan als bewijs voor een andere mening. Maar wie het met haar eens is, mag het zeggen).

Dat de achterkant, de ongeziene kant, van dingen je onverwachte informatie geeft. Hoe je knieholtes eruit zien, en je achterhoofd (ik mag wel weer eens naar de kapper). De lijn van je rug als je ergens naar staat te kijken. Dat, en veel meer, voor wie durft.


IMG_3108






































(foto's: Suzanne de Graaf)

Sunday, May 4, 2014

Hoera, 45! - Feest voor Klary, deel 2

IMG_5115-1


Cadeautjes zijn leuk.

IMG_5180-1


Maar een mooier cadeau is dat (bijna) iedereen er was.

IMG_5165-1


En het mooiste cadeau: dat iedereen er is.

Zoals ik gisteren zei toen ik het glas hief - 'Bedankt dat jullie altijd naar me luisteren, en ook als ik rare dingen dingen, me niet veroordelen - en ik weet dat ik behoorlijk rare dingen doe, soms.'

'Ga nog maar lang door met rare dingen doen!' zei iemand.

Dat komt wel goed.

IMG_5116-1

Saturday, May 3, 2014

Hoera, 45! - Zoeken en vinden

IMG_3712


Dikzak was zoek. Ineens. Hij is nooit kwijt, want hij is de liefste maar niet echt de dapperste kater. Hij gaat wel op onderzoek uit, struint een beetje over het balkon of de hal, maar komt altijd als een bliksemschicht weer terug zo gauw er iets gebeurt wat hij niet helemaal snapt.

Hij was 2 uur zoek. Ik moest pannenkoeken bakken en eieren vullen en quiches in elkaar draaien en de tafel dekken en de wijn koud zetten, want ik krijg vanavond mijn liefste vriendinnen te eten, maar ik had ineens nergens meer zin in en kon alleen maar denken hoe kaal mijn leven zou zijn zonder Dikzak.

Ja ik weet het, een kat die 2 uur kwijt is, is niks. Mensen hebben katten die dagen op pad zijn en dan vrolijk weer binnen wandelen alsof er niets gebeurd is. Maar het is met angst en zorgen ook zo, dat je kijkt naar hoe de werkelijkheid afwijkt van de werkelijkheid die je tot dan toe kende.

Dit was heel erg ongewoon.

Ik bakte de pannenkoeken met een zwaar hart.

Toen ineens riep Dennis van boven: "Ik heb hem!"

Dikzak had zich verschanst in mijn klerenkast, en had daar kennelijk zo diep liggen slapen dat hij ons niet had horen roepen en zelfs het rammelen met het snoepjesbakje (normaal HET signaal om in galop aan te komen rennen) hem ontgaan was.

Met knippende ogen keek hij ons aan, versuft en halfslapend, met een blik van 'wat doen jullie ingewikkeld'.

"Wil je dat nooit meer doen,", zei ik.

Voel je de reikwijdte van liefde pas als je heel even echt denkt dat je iets kwijt bent?

Friday, May 2, 2014

Hoera, 45! - Zes onmogelijke dingen



'I can't believe that!' said Alice.
'Can't you?' the Queen said in a pitying tone. 'Try again: draw a long breath, and shut your eyes.'

Alice laughed. 'There's no use trying,' she said 'one can't believe impossible things.'

'I daresay you haven't had much practice,' said the Queen. 'When I was your age, I always did it for half-an-hour a day. Why, sometimes I've believed as many as six impossible things before breakfast.'
Alice in Wonderland


IMG_4945


1) de merel zingt alleen voor mij

2) ik zal ooit leren geduldig te zijn

3) mijn haar wordt niet grijzer, wel mooier

4) op een dag ben ik niet meer te lui om balkonplanten te kopen

5) er zullen nog minstens 3 seizoenen van Deadwood gemaakt worden

6) morgen bellen Al Swaerengen en Seth Bullock* en vragen of ik een glaasje bourbon met ze kom drinken.

(* voor wie niet weet wie dit zijn: zie 5).)